Gerommel bij SP.a

De partij bloedt. De eenheid is in het gedrang gekomen. Er zijn fouten gemaakt langs beide kanten, maar deze oproep tot begrip is belangrijk. Persoonlijk ben ik voor een verbreding van de socialistische ideologie, voor een breed project, voor een sterk linkse partij die de verrechtsing van ons land tegen moet gaan. Wat niet wil zeggen dat ik tevreden ben met de komst van Bert Anciaux, al ben ik bereid hem het voordeel van de twijfel te geven. Nederigheid, verdraagzaamheid en kalmte - in het geval van Anciaux waarschijnlijk het moeilijkste - zijn drie van de vele nieuwe aspecten die hij zal moeten tonen aan de huidige mandatarissen, de nieuwe medewerkers en onze kiezers, de basis, de kracht van de partij! Dus Bert... toon eens dat je dat ook kan.

Maar ik schrijf dit stukje niet om Bert het voordeel van de twijfel te geven. Ik schrijf dit stuk om jullie ervan te overtuigen dat onze voorzitster, Caroline Gennez, haar werk doet. En ja... de communicatie is deze week een beetje mank gegaan, en ja... er is veel gescholden en veel kritiek geuit, maar vergeet niet dat ze reeds heel wat heeft bereikt! De SP.a was op het moment dat zij voorzitster werd een echt zootje ongeregeld. Er was geen studiedienst meer, we hadden electoraal zwaar verlies geleden, er was geen geloof meer in de partij en in de mensen aan de top, maar bovendien was er veel ongenoegen over het feit dat iedereen moest zwijgen en luisteren naar de toenmalige partijtop!

En toen kwam Caroline Gennez: de hervormer van de jong-socialisten en tevens electoraal kanon en eerste schepen in Mechelen. Ze heeft de studiedienst opnieuw opgestart, ze heeft de rangen terug gesloten, ze heeft de mensen in de partij opnieuw dichter bij elkaar gebracht! Er was een ledendag in Planckendael en een succesvol congres waar vele voor het eerst in een hele lange tijd opnieuw de moed vonden om hun mening luidop te zeggen. Caroline is druk bezig geweest om de partij te transformeren naar een partij om trots op te zijn, een partij met socialisten, sociaal-democraten en andere progressieven, die samen werken aan een betere toekomst.De jonge ploeg draait overuren om het gestuntel van de regeringspartijen te analyseren, te bekritiseren en om een geloofwaardig en doenbaar alternatief voor te stellen. Ze doen één voor één hun job en die doen ze goed!

En als er even een scherpe bocht wordt genomen om een paar spijkers te ontwijken, dan beginnen we maar allemaal te roepen naar de chauffeur! Ik vind de scherpe uitlatingen van Louis Tobback, Mia Devits en Maya Detiège dan ook beneden alle peil. Ik hoor meneer Tobback scanderen dat iedereen maar wat aanmoddert en dat niemand dezelfde lijn volgt! Wat dachten jullie dan te doen? Dachten jullie werkelijk eenheid te scheppen door in pers een openlijke vete te gaan uitvechten? Dachten jullie je gelijk te krijgen door als wolven op schaap te beginnen snauwen naar de huidige ploeg? Ik denk het niet. Hadden jullie eerst eens intern jullie klacht geuit en intern de kwestie beslecht, dan waren de gemoederen nu misschien veel eenzijdiger dan jullie denken en dan hadden we misschien wel allemaal dezelfde kant uit gekeken, meneer Tobback. Of dachten jullie kiezers te sprokkelen door even te gaan scanderen dat er niets veranderd is, dat de elitaire partijtop terug is en dat alles omdat jullie bang zijn je Europese plaatsje te verliezen aan Bert Anciaux? Integendeel. Waar jullie mee bezig zijn is het verdelen van de rangen, het kapotmaken van de harde inspanningen en dat alles terwijl jullie nu eindelijk luidop jullie mening kunnen uit, terwijl er daar nu de mogelijkheid toe is!

Sorry, maar zo gaat de vlieger niet op, althans niet de socialistische! Laat ons even allemaal serieus zijn! We moeten samen werken aan een nieuwe toekomst, een progressieve, een socialistische, een linkse toekomst en dat doen we enkel wanneer we praten, intern overleggen en extern samenwerken. Mijn geloof in het socialisme blijft even groot, mijn geloof in de SP.a ook en mijn geloof in Caroline wordt met de dag groter!