Afgelopen week was het opnieuw verzamelen geblazen in Brussel. De staatshoofden en regeringsleiders van de eurozone bogen zich er over een nieuw pact met het oog op een sterkere coördinatie van het economisch beleid van de lidstaten. En met succes, want aan het eind van de top kwam het heugelijke nieuws dat het pact door alle landen van de eurozone werd goedgekeurd. Een eerste stap naar de hervorming en versterking van het economische Europa, maar is dit een goede hervorming of speelt Europa met de welvaart en het welzijn van haar eigen bevolking? Het verdict is hard: too little, too late!
Bovendien ligt ons sociaal model en het sociaal overleg zwaar onder vuur in Europa en als het gaat over de sociale doelstellingen binnen de EU2020-doelstellingen kunnen we enkel concluderen dat de Europese regeringsleiders en staatshoofden op dit moment niet de keuze maken voor een sociaal Europa waarin haar het welzijn en de welvaart van haar bevolking centraal staat. Het pact dat de sterkere coördinatie van het economisch beleid van de lidstaten voor ogen heeft, trekt een zeer strikte en rechts economische kaart. Ook de loonevolutie komt in beeld. Hoewel Van Rompuy zelf verklaart dat de manoevreerruimte voor de lidstaten zeer groot blijft, zal het voor ons land bijzonder moeilijk worden om ons huidige loonindexeringssysteem in stand te houden.
Echte keuzes voor de toekomst worden echter niet gemaakt. Een Europese financiële transactietaks wordt slechts vaag vernoemd. Nochtans remt een financiële transactietaks de financiële speculatie af en wordt er meer stabiliteit in het economische en financiële systeem gebracht. Daarnaast zorgt zo'n financiële transactietaks natuurlijk ook voor inkomsten voor Europa.
Daarnaast moeten we ervoor zorgen dat Europa en haar lidstaten sterker worden. Geef de lidstaten daarom de mogelijkheid om aan collectief schuldenbeheer te doen. Zo komt er geld vrij bij de lidstaten om aan schuldafbouw te doen, maar ook om tegelijkertijd toekomstgericht te gaan investeren.
Maar laat ons vooral niet vergeten om ook te werken aan dat sociale en duurzame Europa. Dat gebeurt voorlopig nog veel te weinig. Een ambitieuze sociale agenda op Europees niveau is noodzakelijk voor een sterk en gedragen economisch beleid. Nochtans zijn er op Europees niveau heel wat hefbomen voor een sociaal beleid dat een meerwaarde biedt voor een sterker economisch bestuur. Het kan niet langer dat landen als Duitsland, waar de armoede de laatste jaren gigantisch gestegen is , worden geloofd voor hun sociaal-economisch beleid dat het welzijn van mensen onder curatele plaatst.
Het is nu aan de Europese unie om fundamentele keuzes te maken die haar richting voor de toekomst zullen bepalen en laat ons hopen dat we niet op de huidige koers blijven verder gaan. Europa moet investeren om als regio sociaal, duurzaam, innovatief en economisch sterk te worden. Zoiets kan echter niet met het too little, too late beleid waar nu voor wordt gekozen. De keuze is duidelijk: een Europa dat achterloopt of een Europa van de toekomst. Voor welk Europa kies jij?
zaterdag 30 april 2011
Een nieuwe sociale beweging.
In Frankrijk kwamen 150 000 studenten op straat tegen de onderwijshervorming van president Sarkozy. In Londen protesteerden meer dan 50 000 studenten tegen de radicale verhoging van de inschrijvingsgelden. Vorige zondag bevolkten meer dan 30 000 mensen de straten van Brussel met een duidelijk signaal aan de politiek. Een nieuwe sociale beweging is opgestaan. Nee, de jeugd van tegenwoordig is niet lui, onbeleefd en onverschillig. En ja, de jeugd van tegenwoordig heeft een mening en bovendien is ze niet bang om ze te uiten.
De huidige generatie jongeren is de eerste generatie die zich er bewust van moet zijn dat ze het met minder zal moeten doen dan de vorige generaties. De huidige generatie is ook de eerste generatie die zal moeten betalen voor de fouten die de vorige generaties gemaakt hebben. Wij zijn de generatie die in aanraking komt met de opwarming van het klimaat. Wij zijn de generatie die voor grote uitdagingen staat op vlak van de sociale zekerheid.
En dus komen jongeren op straat. We laten onze stem horen! En terecht. Deze sociale beweging kan echt iets veranderen. En indien ze de boel niet verandert, dan brengt ze in elk geval een debat op gang. Ze geeft opnieuw een betekenis aan het woord democratie. Ze maakt opnieuw een agenda en toont aan wat voor jongeren belangrijk is.
Mogen we dan niet meer kritisch zijn? Mogen we dan geen mening meer hebben? Moeten we zomaar aanvaarden dat belspelorganisaties malafide praktijken toepassen om massawinsten te maken of moeten we een rekening van Sabam betalen voor niet-bestaande muzikanten met 100% beschermde niet-bestaande nummers? Vanwaar die kritiek... Is men bang dat ‘het volk’ in opstand komt tegen onrechtvaardigheid? Het lijkt me niet abnormaal dat wij als jongeren willen dat de politici van vandaag zich bezighouden met de problemen waar mensen dagelijks mee in aanraking komen. Dat ze eindelijk de strijd aangaan met de stijgende armoede, dat ze werk maken van verduurzamen van onze samenleving, dat ze vecht tegen de opwarming van ons klimaat.
Natuurlijk is een hervorming van de staat noodzakelijk, maar de zoektocht naar vooruitgang mag niet verzanden in een stilstand om het eigen grote gelijk. Als jongere ben ik trots om het signaal dat we nu geven. We zijn niet de generatie van facebooksletjes en gemakszuchtigen. Wij zijn jongeren met een mening!
De huidige generatie jongeren is de eerste generatie die zich er bewust van moet zijn dat ze het met minder zal moeten doen dan de vorige generaties. De huidige generatie is ook de eerste generatie die zal moeten betalen voor de fouten die de vorige generaties gemaakt hebben. Wij zijn de generatie die in aanraking komt met de opwarming van het klimaat. Wij zijn de generatie die voor grote uitdagingen staat op vlak van de sociale zekerheid.
En dus komen jongeren op straat. We laten onze stem horen! En terecht. Deze sociale beweging kan echt iets veranderen. En indien ze de boel niet verandert, dan brengt ze in elk geval een debat op gang. Ze geeft opnieuw een betekenis aan het woord democratie. Ze maakt opnieuw een agenda en toont aan wat voor jongeren belangrijk is.
Mogen we dan niet meer kritisch zijn? Mogen we dan geen mening meer hebben? Moeten we zomaar aanvaarden dat belspelorganisaties malafide praktijken toepassen om massawinsten te maken of moeten we een rekening van Sabam betalen voor niet-bestaande muzikanten met 100% beschermde niet-bestaande nummers? Vanwaar die kritiek... Is men bang dat ‘het volk’ in opstand komt tegen onrechtvaardigheid? Het lijkt me niet abnormaal dat wij als jongeren willen dat de politici van vandaag zich bezighouden met de problemen waar mensen dagelijks mee in aanraking komen. Dat ze eindelijk de strijd aangaan met de stijgende armoede, dat ze werk maken van verduurzamen van onze samenleving, dat ze vecht tegen de opwarming van ons klimaat.
Natuurlijk is een hervorming van de staat noodzakelijk, maar de zoektocht naar vooruitgang mag niet verzanden in een stilstand om het eigen grote gelijk. Als jongere ben ik trots om het signaal dat we nu geven. We zijn niet de generatie van facebooksletjes en gemakszuchtigen. Wij zijn jongeren met een mening!
Welke sociale ladder beklim jij?
Het Vlaamse onderwijs behoort tot het beste onderwijs van Europa en bovendien is het betaalbaar. Veel betaalbaarder dan in onze buurlanden en zelfs spotgoedkoop in vergelijking met dure onderwijssystemen zoals dat in de Verenigde Staten van Amerika. En onze studenten doen het goed, want na een Europese studie blijkt dat wij op heel wat vlakken de kroon spannen. Kortom mag ‘de Vlaming’ trots zijn op haar studenten en mogen de studenten van geluk spreken dat ze hier bij ons kunnen studeren.
Onderwijsministers maken zich sterk dat het Gelijke Kansen Onderwijs, dat destijds door Minister Frank Vandenbroucke werd voorgesteld, de ideale manier is om de sociale ladder op te klimmen, want ongeacht sociale status, afkomst of geaardheid, zet het Vlaamse onderwijs jou op de eerste plaats.
Jammer genoeg moeten we wel vaststellen dat de sociale ladder niet voor iedereen even lang is en dus dat er, ondanks de vele inspanningen die onze regeringen de laatste tien jaar hebben gedaan, er nog lang geen sprake is van gelijke kansen in het Vlaamse onderwijs.
Wie vergeten we dan? Jongeren die opgroeien in armoede. En zelfs in onze welvarende regio zijn dat er veel! Dertien procent om precies te zijn. Inderdaad, het systeem van studietoelagen geeft hen de toegang tot onze Vlaamse hogescholen en universiteiten, maar daar stopt het dan ook.
Zelfs met de studietoelagen blijft het niet altijd evident voor vele ouders om hun kinderen een hogere studie te laten aanvangen. Bovendien hebben niet alle jongeren die zo’n studietoelage nodig hebben daar recht op. Animo Stuant pleit daarom voor een uitbreiding van het huidige systeem. Een verbreding van de criteria voor studietoelagen, waardoor meer ouders geholpen worden om hun kind te laten studeren.
Maar laat ons daar vooral niet ophouden. Armoedeorganisaties klagen aan dat ook qua sociale voorzieningen er nog heel wat werk aan de winkel is. Deze jongeren leven thuis vaak onder constante stress (door huisvesting, financiële en psychische problemen), waardoor het moeilijk wordt om op een gezonde en goede manier te studeren. En ook de bijkomende kosten kunnen in het hoger onderwijs flink oplopen.
Daarom pleit Animo Stuant voor een geïntegreerde aanpak door de Vlaamse Overheid, gecoördineerd door de Vlaams Minister voor Armoede. Onderwijs is zo breed dat ook inspanningen op vlak van huisvesting, mobiliteit, cultuur en welzijn nodig zijn om de studenten echt op de eerste plaats te zetten. Enkel op die manier valt niemand uit de boot en kunnen we echt gaan spreken van een gelijke sociale ladder.
Onderwijsministers maken zich sterk dat het Gelijke Kansen Onderwijs, dat destijds door Minister Frank Vandenbroucke werd voorgesteld, de ideale manier is om de sociale ladder op te klimmen, want ongeacht sociale status, afkomst of geaardheid, zet het Vlaamse onderwijs jou op de eerste plaats.
Jammer genoeg moeten we wel vaststellen dat de sociale ladder niet voor iedereen even lang is en dus dat er, ondanks de vele inspanningen die onze regeringen de laatste tien jaar hebben gedaan, er nog lang geen sprake is van gelijke kansen in het Vlaamse onderwijs.
Wie vergeten we dan? Jongeren die opgroeien in armoede. En zelfs in onze welvarende regio zijn dat er veel! Dertien procent om precies te zijn. Inderdaad, het systeem van studietoelagen geeft hen de toegang tot onze Vlaamse hogescholen en universiteiten, maar daar stopt het dan ook.
Zelfs met de studietoelagen blijft het niet altijd evident voor vele ouders om hun kinderen een hogere studie te laten aanvangen. Bovendien hebben niet alle jongeren die zo’n studietoelage nodig hebben daar recht op. Animo Stuant pleit daarom voor een uitbreiding van het huidige systeem. Een verbreding van de criteria voor studietoelagen, waardoor meer ouders geholpen worden om hun kind te laten studeren.
Maar laat ons daar vooral niet ophouden. Armoedeorganisaties klagen aan dat ook qua sociale voorzieningen er nog heel wat werk aan de winkel is. Deze jongeren leven thuis vaak onder constante stress (door huisvesting, financiële en psychische problemen), waardoor het moeilijk wordt om op een gezonde en goede manier te studeren. En ook de bijkomende kosten kunnen in het hoger onderwijs flink oplopen.
Daarom pleit Animo Stuant voor een geïntegreerde aanpak door de Vlaamse Overheid, gecoördineerd door de Vlaams Minister voor Armoede. Onderwijs is zo breed dat ook inspanningen op vlak van huisvesting, mobiliteit, cultuur en welzijn nodig zijn om de studenten echt op de eerste plaats te zetten. Enkel op die manier valt niemand uit de boot en kunnen we echt gaan spreken van een gelijke sociale ladder.
dinsdag 26 mei 2009
Het linkse front.
We zien het de laatste jaren als een blok op ons afkomen. De rechtse zijde van de politiek wordt sterker en sterker en dit mede door de opkomst van de populistische partijen. Populistische partijen die de mensen maar al te vaak leugens wijsmaken en jammer genoeg slagen ze er ook nog eens in om geloofwaardig over te komen. Wanneer we zoiets meemaken, zou het de bedoeling moeten zijn dat we met alle linkse partijen samen een front vormen tegen die rechtse asociale partijen. We moeten de mensen duidelijk maken dat links nodig is in de regering, dat links nodig is om de sociale correctie te zijn op het asociale rechts.
Sommige andere linkse partijen hebben dit overduidelijk niet begrepen en dat betreur ik. In plaats van elkaar te versterken en proberen om een verdere samenwerking mogelijk te maken, kiezen de linkse partijen ervoor om de pijlen op elkaar te richten en om te proberen kiezers van elkaar af te snoepen. Ik zou verwachten dat men probeert om duidelijk te maken dat rechts niet de goede keuzes voor de toekomst zal maken, maar dat doet men niet. De pijlen worden niet gericht op N-VA of Vlaams Belang, maar wel op de SP.a.
Maar ook vanuit de eigen rangen krijgen we het zwaar te verduren. Al maanden lang krijgen we van uit de vroegere partijtop massa’s commentaar te verwerken. Elke vogel zingt zoals hij gebekt is en Louis Tobback is zeer grof gebekt. Ik heb heel veel respect voor mr. Tobback en zeker voor zijn jarenlange engagement voor de socialistische partij, maar ik vraag mij af waarom hij altijd de nood voelt om zijn kritiek in de pers te uiten. Uitspraken zoals die van gisteren in het radioprogramma ‘De Ochtend’ helpen ons niet bij de zware campagne die nu al weken en maanden wordt gevoerd.
Ik blijf een groot voorstander van het intern uiten van kritiek en ongenoegen. Kritieke reflectie is nodig en er moeten manieren zijn om die kritiek te uiten. Dat is eigen aan een open netwerkpartij. Iedereen moet zijn zegje kunnen doen, maar dat moet dan wel intern gebeuren en dat is wat de laatste maanden zelden of niet voorkomt. Daarom zou ik een oproep willen doen naar meneer Tobback, maar ook naar andere kritische geesten binnen de partij: uit uw frustraties eerst naar de personen of de partij zelf, alvorens u in de pers gaat schreeuwen dat de lijsttrekkers, de voorzitster of de mandatarissen dom en lomp zijn. Want door in de pers zulke uitspraken te doen, helpt u niet mee aan de zware slag die de kandidaten voor Vlaanderen en Europa en de militanten leveren.
We staan er niet goed voor. Dat weten we, maar we geloven in ons project en we weten dat een regering zonder SP.a zal uitdraaien op een sociaal fiasco. Ik ben een voorstander van een sterk links front dat kan ingaan tegen die harde rechtse regering. En als het dan toch zou moeten zonder SP.a, dan zie ik veel liever een regering met Groen!, dan een regering met N-VA of LDD. Toch blijf ik eraan vasthouden dat er maar één partij is die binnen die Vlaamse regering kan zorgen voor een socialer en eerlijker beleid en die partij is de SP.a.
Met een regering zonder links stevenen we af op een economisch rechtse regering. Dus ook op de invoering van de vlaktaks (een algemene belasting van 30%) waarvan onderzoek heeft aangetoond dat ze sterk regressief zou zijn, wat dus wil zeggen dat de armsten aan de hand van zo’n systeem nog armer zouden worden. Met een regering zonder links gaan we ook naar de liberalisering van de zorgsector, zoals die door een conservatief gedomineerd Europa mogelijk is gemaakt, dat wil zeggen dat de prijzen omhoog zullen gaan en dat verzorging, iets wat volgens ons een basisrecht is voor eenieder, op termijn onbetaalbaar zou worden voor diegenen die het nu al moeilijk hebben om rond te komen. Met een regering zonder links kijken we bovendien ook aan op het openhouden van de kerncentrales en dat wil dus ook zeggen dat er geen grote investeringen zouden komen in duurzame energie.
Dat zijn dingen waar wij niet voor willen gaan. Socialisten gaan voor een progressieve herverdelende belasting, voor het garanderen van op maat gemaakte en betaalbare zorg, voor duurzame energie, voor investeren in onderwijs, voor het creëren van jobs en het strijden voor gelijke kansen. Daar staan wij voor en dat willen wij verdedigen. Zoiets doen we het liefst in samenwerking met de andere linkse partijen, want het wordt tijd dat we gaan beseffen dat we de strijd niet tegen elkaar moeten voeren, maar wel tegen de conservatieve en asociale rechterzijde.
Sommige andere linkse partijen hebben dit overduidelijk niet begrepen en dat betreur ik. In plaats van elkaar te versterken en proberen om een verdere samenwerking mogelijk te maken, kiezen de linkse partijen ervoor om de pijlen op elkaar te richten en om te proberen kiezers van elkaar af te snoepen. Ik zou verwachten dat men probeert om duidelijk te maken dat rechts niet de goede keuzes voor de toekomst zal maken, maar dat doet men niet. De pijlen worden niet gericht op N-VA of Vlaams Belang, maar wel op de SP.a.
Maar ook vanuit de eigen rangen krijgen we het zwaar te verduren. Al maanden lang krijgen we van uit de vroegere partijtop massa’s commentaar te verwerken. Elke vogel zingt zoals hij gebekt is en Louis Tobback is zeer grof gebekt. Ik heb heel veel respect voor mr. Tobback en zeker voor zijn jarenlange engagement voor de socialistische partij, maar ik vraag mij af waarom hij altijd de nood voelt om zijn kritiek in de pers te uiten. Uitspraken zoals die van gisteren in het radioprogramma ‘De Ochtend’ helpen ons niet bij de zware campagne die nu al weken en maanden wordt gevoerd.
Ik blijf een groot voorstander van het intern uiten van kritiek en ongenoegen. Kritieke reflectie is nodig en er moeten manieren zijn om die kritiek te uiten. Dat is eigen aan een open netwerkpartij. Iedereen moet zijn zegje kunnen doen, maar dat moet dan wel intern gebeuren en dat is wat de laatste maanden zelden of niet voorkomt. Daarom zou ik een oproep willen doen naar meneer Tobback, maar ook naar andere kritische geesten binnen de partij: uit uw frustraties eerst naar de personen of de partij zelf, alvorens u in de pers gaat schreeuwen dat de lijsttrekkers, de voorzitster of de mandatarissen dom en lomp zijn. Want door in de pers zulke uitspraken te doen, helpt u niet mee aan de zware slag die de kandidaten voor Vlaanderen en Europa en de militanten leveren.
We staan er niet goed voor. Dat weten we, maar we geloven in ons project en we weten dat een regering zonder SP.a zal uitdraaien op een sociaal fiasco. Ik ben een voorstander van een sterk links front dat kan ingaan tegen die harde rechtse regering. En als het dan toch zou moeten zonder SP.a, dan zie ik veel liever een regering met Groen!, dan een regering met N-VA of LDD. Toch blijf ik eraan vasthouden dat er maar één partij is die binnen die Vlaamse regering kan zorgen voor een socialer en eerlijker beleid en die partij is de SP.a.
Met een regering zonder links stevenen we af op een economisch rechtse regering. Dus ook op de invoering van de vlaktaks (een algemene belasting van 30%) waarvan onderzoek heeft aangetoond dat ze sterk regressief zou zijn, wat dus wil zeggen dat de armsten aan de hand van zo’n systeem nog armer zouden worden. Met een regering zonder links gaan we ook naar de liberalisering van de zorgsector, zoals die door een conservatief gedomineerd Europa mogelijk is gemaakt, dat wil zeggen dat de prijzen omhoog zullen gaan en dat verzorging, iets wat volgens ons een basisrecht is voor eenieder, op termijn onbetaalbaar zou worden voor diegenen die het nu al moeilijk hebben om rond te komen. Met een regering zonder links kijken we bovendien ook aan op het openhouden van de kerncentrales en dat wil dus ook zeggen dat er geen grote investeringen zouden komen in duurzame energie.
Dat zijn dingen waar wij niet voor willen gaan. Socialisten gaan voor een progressieve herverdelende belasting, voor het garanderen van op maat gemaakte en betaalbare zorg, voor duurzame energie, voor investeren in onderwijs, voor het creëren van jobs en het strijden voor gelijke kansen. Daar staan wij voor en dat willen wij verdedigen. Zoiets doen we het liefst in samenwerking met de andere linkse partijen, want het wordt tijd dat we gaan beseffen dat we de strijd niet tegen elkaar moeten voeren, maar wel tegen de conservatieve en asociale rechterzijde.
donderdag 14 mei 2009
Praten over wat echt belangrijk is.
Ik hoor politici en militanten, maar ook soms de gewone mens in de straat praten over de communautaire oorlog tussen Vlaanderen en Wallonië of over de tumultueuze relatie tussen LDD en Open Vld of over de mislukkingen van de paarse regeringen. Daar maak ik mij bedenkingen bij, want is dat hetgeen echt belangrijk is? Willen wij onze debatten voeren over privé-detectives, overlopers en oorlogsvoerders? Is dat wat nu prioriteit verdient? Ik denk het niet.
Vandaag leven 12% van de kinderen in Vlaanderen in een armoedig gezin. Vandaag vinden jongeren steeds moeilijker hun weg op de arbeidsmarkt en bovendien krijgen we te maken met een stijgend aantal schoolverlaters. Vandaag sukkelen gezinnen met het betalen van hun energiefactuur of zelfs met het betalen van eender welke factuur. Vandaag staan we aan de rand van het met pensioen gaan van de babyboom-generatie, die de pensioenlasten sterk de hoogte in zullen drijven. Vandaag zijn mensen bang voor hun spaargeld, voor hun job, voor hun toekomst en de toekomst van hun kinderen.
Dat is wat echt prioritair moet zijn. Het terugdringen van de armoede. Het verstevigen van de sociale buffers. Het helpen van jongeren op de arbeidsmarkt, maar ook het kwalitatief verbeteren van het onderwijs in Vlaanderen. Het investeren in duurzame energie door het geven van premies en leningen om zonnepanelen te plaatsen of door het starten met de investeringen in de Noordzeering. Het invoeren van maximumfacturen en het bestrijden van fraude. Het afschaffen van hoge premies voor toplonen en het reguleren van de financiële en economische markt. Het investeren in mensen.
Dat is wat de socialisten doen. Wij investeren in de toekomst, niet alleen in de onze, maar in de toekomst van iedereen. Wij geven geen voorrang aan morele of economische elites zoals andere partijen dat wel doen. En wij willen helemaal geen belastingsysteem waar de armsten armer door worden. Wij willen niet dat mensen in de kou komen te staan en daar vechten wij voor, want we zijn een warme partij, een partij die vecht voor zijn idealen. Socialisten zijn nodig om ervoor te zorgen dat iedereen het beter heeft en om iedereen mee door de crisis te helpen.
Daarom willen we investeren. In scholen, in opvangcentra, in kinderdagverblijven, in ziekenhuizen, in sociale woningen, in infrastructuur en in sociale voorzieningen. Omdat iedereen gelijke kansen verdient en omdat we solidair moeten zijn. Omdat we samen moeten gaan voor een betere toekomst. Daarom zijn socialisten nodig. Nu zeker.
Vandaag leven 12% van de kinderen in Vlaanderen in een armoedig gezin. Vandaag vinden jongeren steeds moeilijker hun weg op de arbeidsmarkt en bovendien krijgen we te maken met een stijgend aantal schoolverlaters. Vandaag sukkelen gezinnen met het betalen van hun energiefactuur of zelfs met het betalen van eender welke factuur. Vandaag staan we aan de rand van het met pensioen gaan van de babyboom-generatie, die de pensioenlasten sterk de hoogte in zullen drijven. Vandaag zijn mensen bang voor hun spaargeld, voor hun job, voor hun toekomst en de toekomst van hun kinderen.
Dat is wat echt prioritair moet zijn. Het terugdringen van de armoede. Het verstevigen van de sociale buffers. Het helpen van jongeren op de arbeidsmarkt, maar ook het kwalitatief verbeteren van het onderwijs in Vlaanderen. Het investeren in duurzame energie door het geven van premies en leningen om zonnepanelen te plaatsen of door het starten met de investeringen in de Noordzeering. Het invoeren van maximumfacturen en het bestrijden van fraude. Het afschaffen van hoge premies voor toplonen en het reguleren van de financiële en economische markt. Het investeren in mensen.
Dat is wat de socialisten doen. Wij investeren in de toekomst, niet alleen in de onze, maar in de toekomst van iedereen. Wij geven geen voorrang aan morele of economische elites zoals andere partijen dat wel doen. En wij willen helemaal geen belastingsysteem waar de armsten armer door worden. Wij willen niet dat mensen in de kou komen te staan en daar vechten wij voor, want we zijn een warme partij, een partij die vecht voor zijn idealen. Socialisten zijn nodig om ervoor te zorgen dat iedereen het beter heeft en om iedereen mee door de crisis te helpen.
Daarom willen we investeren. In scholen, in opvangcentra, in kinderdagverblijven, in ziekenhuizen, in sociale woningen, in infrastructuur en in sociale voorzieningen. Omdat iedereen gelijke kansen verdient en omdat we solidair moeten zijn. Omdat we samen moeten gaan voor een betere toekomst. Daarom zijn socialisten nodig. Nu zeker.
dinsdag 24 maart 2009
Energie en Klimaat
Geachte eerste minister,
Geachte minister van Energie en Klimaat,
Geachte fractievoorzitters,
Ik ben bezorgd over de toekomst van onze planeet. De aarde warmt snel op en de manier waarop wij energie produceren en consumeren speelt hierin een belangrijke rol. We moeten dringend werk maken van een duurzame energietoekomst voor ons land. Electrabel, de voornaamste uitbater van steenkool- en kerncentrales in ons land, staat dat in de weg.
Sinds de elektriciteitsmarkt in België stapsgewijs werd geliberaliseerd heeft het elektriciteitsbedrijf Electrabel gigantische onrechtmatige winsten gemaakt. De Belgische consumenten betalen minstens 1 miljard euro per jaar teveel. Suez GDF, het moederbedrijf van Electrabel, investeert deze onrechtmatige winsten opnieuw in vervuilende en gevaarlijke steenkool- en kerncentrales in het buitenland.
Bovendien genieten de kerncentrales van Electrabel nog andere onterechte voordelen. Zo is Electrabel slechts voor 300 miljoen euro verzekerd in het geval zich een kernongeval voordoet. Een onbeduidend bedrag in vergelijking met de omvang van de risico's. Electrabel mag ook de reservefondsen voor kernafval grotendeels voor eigen investeringen gebruiken, terwijl ze met geld van de consument zijn opgebouwd. Deze zogenaamde Synatom-fondsen bedragen vandaag ongeveer 6 miljard euro.
Deze situatie is rampzalig voor ons milieu en voor onze economie. Door de oneerlijke concurrentie van Electrabel komen de elektriciteitsproducenten die in hernieuwbare energie investeren in de verdrukking. Er wordt ook te weinig geïnvesteerd in nieuwe (hernieuwbare) productiecapaciteit in ons land, waardoor op termijn de elektriciteitsbevoorrading in het gedrang kan komen.
Ik vraag u om nu een wetgevend initiatief te nemen om:
- de precieze omvang van de onrechtmatige winsten van Electrabel vast te leggen;
- een einde te stellen aan alle onrechtmatige voordelen van Electrabel: onrechtmatige winsten, toegang tot de Synatom-fondsen en ontoereikende verzekering van de nucleaire risico's;
- de bedragen die hierdoor gerecupereerd worden volledig te investeren in hernieuwbare energie en energie-efficiëntie.
Hoogachtend,
Bram Dhooghe
bramdhooghe@hotmail.com
Voor meer informatie: You've got the power to ask.
Geachte minister van Energie en Klimaat,
Geachte fractievoorzitters,
Ik ben bezorgd over de toekomst van onze planeet. De aarde warmt snel op en de manier waarop wij energie produceren en consumeren speelt hierin een belangrijke rol. We moeten dringend werk maken van een duurzame energietoekomst voor ons land. Electrabel, de voornaamste uitbater van steenkool- en kerncentrales in ons land, staat dat in de weg.
Sinds de elektriciteitsmarkt in België stapsgewijs werd geliberaliseerd heeft het elektriciteitsbedrijf Electrabel gigantische onrechtmatige winsten gemaakt. De Belgische consumenten betalen minstens 1 miljard euro per jaar teveel. Suez GDF, het moederbedrijf van Electrabel, investeert deze onrechtmatige winsten opnieuw in vervuilende en gevaarlijke steenkool- en kerncentrales in het buitenland.
Bovendien genieten de kerncentrales van Electrabel nog andere onterechte voordelen. Zo is Electrabel slechts voor 300 miljoen euro verzekerd in het geval zich een kernongeval voordoet. Een onbeduidend bedrag in vergelijking met de omvang van de risico's. Electrabel mag ook de reservefondsen voor kernafval grotendeels voor eigen investeringen gebruiken, terwijl ze met geld van de consument zijn opgebouwd. Deze zogenaamde Synatom-fondsen bedragen vandaag ongeveer 6 miljard euro.
Deze situatie is rampzalig voor ons milieu en voor onze economie. Door de oneerlijke concurrentie van Electrabel komen de elektriciteitsproducenten die in hernieuwbare energie investeren in de verdrukking. Er wordt ook te weinig geïnvesteerd in nieuwe (hernieuwbare) productiecapaciteit in ons land, waardoor op termijn de elektriciteitsbevoorrading in het gedrang kan komen.
Ik vraag u om nu een wetgevend initiatief te nemen om:
- de precieze omvang van de onrechtmatige winsten van Electrabel vast te leggen;
- een einde te stellen aan alle onrechtmatige voordelen van Electrabel: onrechtmatige winsten, toegang tot de Synatom-fondsen en ontoereikende verzekering van de nucleaire risico's;
- de bedragen die hierdoor gerecupereerd worden volledig te investeren in hernieuwbare energie en energie-efficiëntie.
Hoogachtend,
Bram Dhooghe
bramdhooghe@hotmail.com
Voor meer informatie: You've got the power to ask.
zaterdag 21 maart 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)