Het linkse front.

We zien het de laatste jaren als een blok op ons afkomen. De rechtse zijde van de politiek wordt sterker en sterker en dit mede door de opkomst van de populistische partijen. Populistische partijen die de mensen maar al te vaak leugens wijsmaken en jammer genoeg slagen ze er ook nog eens in om geloofwaardig over te komen. Wanneer we zoiets meemaken, zou het de bedoeling moeten zijn dat we met alle linkse partijen samen een front vormen tegen die rechtse asociale partijen. We moeten de mensen duidelijk maken dat links nodig is in de regering, dat links nodig is om de sociale correctie te zijn op het asociale rechts.

Sommige andere linkse partijen hebben dit overduidelijk niet begrepen en dat betreur ik. In plaats van elkaar te versterken en proberen om een verdere samenwerking mogelijk te maken, kiezen de linkse partijen ervoor om de pijlen op elkaar te richten en om te proberen kiezers van elkaar af te snoepen. Ik zou verwachten dat men probeert om duidelijk te maken dat rechts niet de goede keuzes voor de toekomst zal maken, maar dat doet men niet. De pijlen worden niet gericht op N-VA of Vlaams Belang, maar wel op de SP.a.

Maar ook vanuit de eigen rangen krijgen we het zwaar te verduren. Al maanden lang krijgen we van uit de vroegere partijtop massa’s commentaar te verwerken. Elke vogel zingt zoals hij gebekt is en Louis Tobback is zeer grof gebekt. Ik heb heel veel respect voor mr. Tobback en zeker voor zijn jarenlange engagement voor de socialistische partij, maar ik vraag mij af waarom hij altijd de nood voelt om zijn kritiek in de pers te uiten. Uitspraken zoals die van gisteren in het radioprogramma ‘De Ochtend’ helpen ons niet bij de zware campagne die nu al weken en maanden wordt gevoerd.

Ik blijf een groot voorstander van het intern uiten van kritiek en ongenoegen. Kritieke reflectie is nodig en er moeten manieren zijn om die kritiek te uiten. Dat is eigen aan een open netwerkpartij. Iedereen moet zijn zegje kunnen doen, maar dat moet dan wel intern gebeuren en dat is wat de laatste maanden zelden of niet voorkomt. Daarom zou ik een oproep willen doen naar meneer Tobback, maar ook naar andere kritische geesten binnen de partij: uit uw frustraties eerst naar de personen of de partij zelf, alvorens u in de pers gaat schreeuwen dat de lijsttrekkers, de voorzitster of de mandatarissen dom en lomp zijn. Want door in de pers zulke uitspraken te doen, helpt u niet mee aan de zware slag die de kandidaten voor Vlaanderen en Europa en de militanten leveren.

We staan er niet goed voor. Dat weten we, maar we geloven in ons project en we weten dat een regering zonder SP.a zal uitdraaien op een sociaal fiasco. Ik ben een voorstander van een sterk links front dat kan ingaan tegen die harde rechtse regering. En als het dan toch zou moeten zonder SP.a, dan zie ik veel liever een regering met Groen!, dan een regering met N-VA of LDD. Toch blijf ik eraan vasthouden dat er maar één partij is die binnen die Vlaamse regering kan zorgen voor een socialer en eerlijker beleid en die partij is de SP.a.

Met een regering zonder links stevenen we af op een economisch rechtse regering. Dus ook op de invoering van de vlaktaks (een algemene belasting van 30%) waarvan onderzoek heeft aangetoond dat ze sterk regressief zou zijn, wat dus wil zeggen dat de armsten aan de hand van zo’n systeem nog armer zouden worden. Met een regering zonder links gaan we ook naar de liberalisering van de zorgsector, zoals die door een conservatief gedomineerd Europa mogelijk is gemaakt, dat wil zeggen dat de prijzen omhoog zullen gaan en dat verzorging, iets wat volgens ons een basisrecht is voor eenieder, op termijn onbetaalbaar zou worden voor diegenen die het nu al moeilijk hebben om rond te komen. Met een regering zonder links kijken we bovendien ook aan op het openhouden van de kerncentrales en dat wil dus ook zeggen dat er geen grote investeringen zouden komen in duurzame energie.

Dat zijn dingen waar wij niet voor willen gaan. Socialisten gaan voor een progressieve herverdelende belasting, voor het garanderen van op maat gemaakte en betaalbare zorg, voor duurzame energie, voor investeren in onderwijs, voor het creëren van jobs en het strijden voor gelijke kansen. Daar staan wij voor en dat willen wij verdedigen. Zoiets doen we het liefst in samenwerking met de andere linkse partijen, want het wordt tijd dat we gaan beseffen dat we de strijd niet tegen elkaar moeten voeren, maar wel tegen de conservatieve en asociale rechterzijde.