Want ook ik wil werken.

Wraak is honing in de mond, maar vergif in het hart. De dagen dat België economische toppen behaalde zijn voorbij en samen met hen ook de noodzaak voor immigranten. Destijds waren de goedkope buitenlandse werkkrachten een prachtige aanwinst, nu worden ze door velen als een last gezien. Maar hoe je het ook draait of keert: de interculturele samenleving is een feit. Nu zou het makkelijk zijn om te schieten met kogels van commentaar op iedere immigrant/allochtoon die beweegt, maar als socialist kies ik liever voor een andere aanpak.

Nu verwijs ik even naar de recente gebeurtenissen i.v.m. tewerkstelling van allochtonen. Sommige bedrijven weigeren pertinent om allochtone jongeren in dienst te nemen, laat staan om hen te laten solliciteren. U heeft het zelf wel gelezen, gezien of gehoord, je kon er niet naast kijken in de media.

Het probleem reikt natuurlijk veel verder dan dat. Goed en vooral doelgericht onderwijs is belangrijk om iedereen een eerlijke kans te geven op de arbeidsmarkt in België. Dan spreek ik zowel over autochtone als allochtone jongeren. Ook moet bijscholing voor iedereen mogelijk worden gemaakt. Nu is dat echter niet het grootste probleem.

Is er door de jaren heen een taboe ontstaan rond het in dienst nemen van allochtonen? Waarom lijkt het alsof sommige werknemers hen schuwen? En bedrijven die allochtonen dan wel een kans geven, staan vaak veel kritischer t.o.v. hen of nemen hen enkel aan als arbeider voor een (soms wel) zeer korte periode.

Het is de bedoeling dat we een arbeidslandschap creëren waarbij iedereen wordt beoordeeld op basis van zijn/haar capaciteiten. Niemand hoeft het slachtoffer te zijn van racistische en vaak neerbuigende uitspraken. De mistoestanden bij interimkantoren zijn veel groter dan aanvankelijk gedacht. Sommige situaties die daar plaatsvinden zijn hallucinant en kenmerkend voor een maatschappij, waar het extreem-rechtse gedachtegoed opnieuw de kop opsteekt.

Algemene, intense en vooral ook onverwachte controles voor interimkantoren zijn een mogelijke uitweg. Een interimkantoor moet een hulpmiddel vormen om aan werk te geraken, ongeacht je afkomst, huidkleur of geloofsovertuiging. Er moet sprake zijn van een gelijke kans op tewerkstelling voor iedereen. 

Waar gaan we heen als zelfs dat al niet meer mogelijk is in België. Een goede opvolging van de werkloosheid, een bestrijding van de wanpraktijken, het stimuleren van een eerlijke aanwerving op basis van capaciteiten en het voorzien van een goede opleiding of bijscholing zijn dan ook vier belangrijke punten die we in acht moeten nemen om een rechtvaardig arbeidslandschap te creëren in België en dat is niet enkel goed voor onszelf, maar ook voor onze economie.