Afscheid

Een goede haan kraait twee maal. Wel, laat ons even dit spreekwoord ten harte nemen. Kranten, televisieprogramma's en andere media werden de afgelopen weken en zelfs maanden overspoeld door vaak wederkerende thema's en onruststokers. Er moet dan wel degelijk iets aan de hand zijn, want waar rook is, is ook vuur.

Euthanasie is, naast de nationale karikatuur van de huidige regering, waarschijnlijk één van de meest besproken thema's in ons land. Terecht denk ik dan bij mezelf. Het recht om waardig uit het leven te stappen is toch een recht waarover iedere bewoner van ons land mag/moet beschikken. Versta me niet verkeerd: ik ben niet het type laissez-faire-denker dat strijdt voor een wetteloze samenleving, de zaken moeten juist worden geanalyseerd, zeker voor iets als euthanasie, want op dat moment praten we wel degenlijk over een mensenleven. Euthanasie en de wirwar van woorden die allemaal samen het bijbehorende debat vormen, worden maar al te graag en veel te snel in de mond genomen, maar denkt men ook na bij wat men zegt.

Eerst en vooral lijkt het mij belangrijk om een juiste inschatting te maken van de situatie. Behandel patiënten niet als een nummer waarop een wetsartikel van toepassing is, maar bekijk de persoon achter de ziekte. Een juiste expertise is van essentieel belang bij het oordelen over het al dan niet toestaan van euthanasie. Een juiste expertise is dan ook een werk van lange adem, maar ik ben er van overtuigd dat deze periode onmogelijk langer kan zijn dan sommige wachtrijen voor sociale aangelegenheden in ons land.

Bekijk, beoordeel, herbekijk en herbeoordeel is dan ook belangrijk. Laat ons er vooral zeker van zijn dat dit niet een impulsieve schrikreactie was, maar een overtuigde keuze die men steunt vanuit zijn hele hebben en houden. 

Dit even terzijde. Nu terug naar de hoofdzaak: Euthanasie moet mogelijk zijn voor alle volwassenen, want laat ons stellen dat de volwassenheid (16, 18 of 21, beslist u zelf maar) een minimumvereiste moet zijn om aanspraak te doen op het recht op waardig uit het leven te stappen. Wat voor zin heeft het om het leven van een mens met een terminale ziekte te blijven rekken, terwijl hij zelf wil heengaan. Vaak om verschillende redenen. Goed begeleide euthanasie lijkt mij dan ook een bewust progressieve en sociale maatregel/wetgeving die ons land nodig heeft.