Postjesmaffia: een leugen of dat wat men u vergat te vertellen

Twee kennissen en tevens betrouwbare bronnen van mij hadden de kans om aanwezig te zijn op een samenkomst van het Centrum Jozef Cardijn (CJC) te Antwerpen, waarbij uitvoerig de toekomst van het Technisch en Beroeps Secundair Onderwijs werd besproken. Om een beetje diplomatisch te blijven in de huidige tijden van zogenaamde persvrijheid vernoem ik geen namen van aanwezige sprekers, zij die er waren, weten vast en zeker wat of wie ik bedoel.

Eerst en vooral maak ik me enkele bedenkingen bij het programma. Er wordt door één van de gasten een 'psychologisch profiel van de hedendaagse jongeren' gegeven, daar maak ik mij een eerste bedenking, want hoe kan een man die godsdienstwetenschappen geeft aan een universiteit een psychologisch profiel van jongeren, die technisch of beroeps onderwijs volgen, geven, terwijl die daar nooit mee in aanraking komt. Dit even om aan te tonen dat de inhoud van de vergadering me op zijn minst bedenkelijk lijkt.

Nu wat ik erger vind en tevens ook datgene dat ik hier wil aanklagen, is het opvallende gerommel met postjes en jobs in onze huidige samenleving. Wanneer mijn ogen zich concentreren op dit spektakel van despotisme en meningen afstammend uit het conservatieve Christendom beven mijn handen en verlies ik me haast in deze ongelofelijke wanpraktijken. Het geeft me een gevoel alsof ik terecht ben gekomen in het zoveelste vervolg van de Peetvader. Binnen deze consulaten en stichtingen wordt er op magische wijze gegoocheld met geld en titels die niets meer zijn dan het pronken met lucht.

In het land der blinden is eenoog de koning. Met sluwe en overtuigende praatjes worden onschuldige zielen gelokt om zich - voor een grote som geld - aan te sluiten bij het gezelschap en de zogezegde 'hoge pieten' van het Vaticaan te ontmoeten. Je betekent iets, althans dat laat men je geloven. De mensen die zich plots een beeld van de gekende scientology-kerk voor de geest halen, ga uw gang, daar dacht ik ook aan.

Het ooit zo gevreesde en machtige katholicisme probeert hopeloos voet aan wal te houden d.m.v. stichtingen en centra die niets betekenen. In deze poging het hoofd boven water te houden, is men in drijfzand verzeild geraakt. Titels als ereconsul van de orde van ... laten u misschien op wolkjes lopen en doen u vaak ook herinneren aan de tijd waarin de Kerk zijn tirannie over ons heen liet komen, maar ze zijn niet meer dan verpakte lucht, waar nog steeds meer en meer mensen zich groot op maken.

Bedenkende dat één van die mensen behoort tot de Europese Commissie voor Onderwijs en Jeugd, vraag ik me toch af waar men mee bezig is. Corruptie, maffia en gegoochel zijn namelijk niet gewenst, wordt het niet eens tijd voor ernstig en logisch gefundeerd bestuur?

Ten slotte wil ik nog iedereen, die er ook maar aan denkt om zich aan te sluiten bij dergelijke gevallen van geldverspilling, de boodschap meegeven dit links te laten liggen. Onder het motto dat geld niet altijd gelukkig maakt, wil ik nog even zeggen, geld maakt ook niet rijker, althans niet mentaal. Het is geen opstapje naar hogere intellectuele kringen, het is enkel een middel dat je reis verzacht. De makkelijkste weg is niet altijd diegene die men nemen moet! Het doel heiligt de middelen is dan ook geen zaligmakende uitspraak.