Stille waters hebben diepe gronden. Niet alles is zo ideaal als het lijkt. Alcoholisme is een actueel probleem. Maar wordt het niet eens tijd dat we ook verder kijken/staren dan onze neus lang is. We vergeten dat mensen die dagelijks te maken krijgen met alcoholisme het zwaar te verduren hebben. Ik spreek dan over vrouwen, mannen, kinderen wiens familielid al dan niet zwaar verslaafd is aan de drank.
Het kwaad rijkt verder dan men op het eerste zicht zou denken. Kinderen van wie één van de ouders verslaafd is, hebben vaak een sterke drang om hun ouders te beschermen. Ze voelen zich schuldig, maar meer dan alles voelen ze zich beschaamd. Daarom proberen het duistere licht dat schijnt over hun gezin, over hun ouders en vooral over zichzelf maar al te graag beschermen.
Het is belangrijk dat we daar iets aan doen, dat we naast de preventie en bestrijding van alcoholverslaving ook iets doen voor de betrokkenen, voor de echtgenoot of echtgenote, familie en vrienden, maar toch in eerste instantie voor de kinderen.
De huidige infrastructuur en systemen die er zijn, zoals slachtofferhulp, zijn vaak te oppervlakkig en kinderen zijn vaak te fragiel om hen bloot te stellen aan de zware en vooral ook dure behandeling bij een psychiater/psycholoog. Vaak zijn de behandelingen van een te korte duur en wordt de impact die de gebeurtenissen hadden op het kind onderschat.
Geef het kind de tijd en het vertrouwen om te praten. Laat hen weten dat ze niet alleen zijn. Ook is het belangrijk dat hier in de media meer aandacht op wordt gevestigd. Neem de problematiek op in de preventieprogramma's, kortom, doe iets voor het kind!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten